Pieter Verstraeten
Modernistiese dichters? De genese van het literaire expressionisme in Vlaanderen

De doorbraak van literaire avant-gardes wordt doorgaans gedacht in termen van een radicale breuk tussen oud en nieuw, die verbonden wordt met manifesten en iconische teksten. De realiteit is echter veel complexer: niet alleen blijven oud en nieuw vaak probleemloos co-existeren, er zijn ook veel tussenvormen mogelijk en ook de meest polemische vernieuwing beroept zich haast noodzakelijk op een (geherinterpreteerde) traditie. Het is mijn bedoeling na te gaan hoe deze spanningen een rol spelen bij de genese van het literaire expressionisme in Vlaanderen, in de twee tijdschriften die – op verschillende manieren – een belangrijke rol hebben gespeeld bij de promotie van de nieuwe naoorlogse literatuur: Ruimte en Vlaamsche Arbeid. Ik focus daarbij vooral op de poëzie en op de discrepantie tussen inhoudelijke en formele innovaties.